در گذر گاه زمان خيمه شب بازي دهر با همه تلخي و شيريني خود مي گذرد عشق ها مي ميرند رنگ ها رنگ دگر مي گيرند و فقط خاطره هاست که چه شيرين و چه تلخ دست ناخورده به جا مي ماند.

زندگي زيباست زندگي آتشگهي ديرنده پا برجاست گر بيفروزيش

رقص شعله‌اش از هر کران پيداست ورنه خاموش است

خاموشي گناه ماست.

عشق خطاي فاحش فرد در تمايز يک آدم معمولي از بقيه ي آدم

هاي معمولي است.

زندگي صحنه ي يکتاي هنرمندي ماست هر کسي نغمه خود خواند

و از صحنه رود صحنه پيوسته به جاست اي خوش آن نغمه که