تو چه دلربايي

تو چه با صفايي

تو خداي عشق وشه کربلايي

تو حسين زهرا تو امير عشقي

تو عزيز زينب قبله دمشقي

به خدا به جز تو ندهم دلم را که به عشق نابت زده اند گلم را

کرده مجنون مرا چشم و ابروي تو

شده قلبم اسير سر گيسوي تو

حرم عشق تو

قبله راز ما

نغمه ياحسين سوزو آواز ما

عقل ما گرفتي تو به يک اشاره !!

پي روضه هايت گشته ايم آواره

سخن از که گويم که تو بهتريني

برده اي دلم را بس که دلنشيني

در هواي عشقت دل ما پريده

جزتو مولا حسين از همه بريده

به سر کوي تو کرده ايم آشيان

خاک پاي تو را ندهيم بر جنان

به فغان و شوريم همه چون عندليب

چون که حس کرده ايم در ازل بوي سيب

گر که ما عاشق و مست و سينه زنيم

زدودست ارباب ما سبو مي زنيم

ساقي کربلا برده دل از همه

کعبه ما بود گوشه علقمه

روزي که در جام شفق مل کرد خورشيد بر خشک چوب نيزه‌ها گل کرد خورشيد

شيد و شفق را چون صدف در آب ديدم خورشيد را بر نيزه گويي خواب ديدم

خورشيد را بر نيزه آري اينچنين است خورشيد را بر نيزه ديدن سهمگين است

بر سخره از سيب زنخ بر مي توان ديد خورشيد را بر نيزه کمتر مي‌توان ديد

در جام من مي بيشتر کن ساق امشب بامن مدارا بيشتر کن ساقي امشب

بر آبخورد آخر مقدم تشنگانند مي ده حريفانم صبوري مي توانند

اين تازه رويان کهنه رندان زمينند با نا شکيبايان صبوري را قرينند

من صحبت شب تا سحوري کي توانم من زخم دارم من صبوري کي توانم

تسکين ظلمت شهر کوران را مبارک ساقي سلامت اين صبوران را مبارک

من زخمهاي کهنه دارم بي شکيبم من گرچه اينجا آشيان دارم غريبم

من با صبوري کينة ديرينه دارم من زخم داغ آدم اندر سينه دارم

من زخمدار تيغ قابليم برادر ميراث خوار رنج ‌هابيليم برادر

يوسف مرا فرزند مادر بود در چاه يحيي ! مرا يحيي برادر بود در چاه

از نيل با موسي بيابانگرد بودم برادر با عيسي شريک درد بودم

من با محمد از يتيمي عهد کردم با عاشقي ميثاق خون در مهد کردم

بر ثور شب با عنکبوتان مي تنيدم در چاه کوفه واي حيدر مي شنيدم

بر ريگ صحرا با اباذر پويه کردم عمّار وش چون ابر و دريا مويه کردم

تاوان مستي همچون اشتر باز راندم با ميثم از معراج دار آواز خواندم

من تلخي صبر خدا در جام دارم صفراي رنج مجتبي در کام دارم

من زخم خوردم صبر کردم دير کردم من با حسين از کربلا شبگیر کردم

آن روز در جام شفق مل کرد خورشید بر خشک چوب نیزه ها گل کرد خورشید

فریادهای خسته سر بر اوج می زد وادی به وادی خون پاکان موج می زد

بی داد مردم ما خدا ، بی درد مردم نامرد مردم ما خدا ، نامرد مردم

از پا حسین افتاد و ما بر پای بودیم زینب اسیری رفت و ما برجای بودیم

از دست ما برریگ صحرا نطع کردند دست علمدار خدا را قطع کردند

نو باوه‌گان مصطفی را سر بریدند مرغان بستان خدا را سر بریدند

در برگ ریز باغ زهرا برگ کردیم زنجیر خائیدیم و صبر مرگ کردیم

چون بیوه‌گان ننگ سلامت ماند برما تاوان این خون تا قیامت ماند برما

روزی که در جام شفق مل کرد خورشید برخشک چوب نیزه‌ها گل کرد خورشید

کفن مرا به تن نمود مادرم

تا که کند فدايي داورم

خرد شد از سم ستور پيکرم

خون شده احرام تنم اي عمو

اگر بخون کشيد مرا دست کين

رنگ شقايقم به روي زمين

فدائيم به راه قران و دين

کرده عمو پاره تنم اي عمو