به گل گفتم : عشق چيست؟ گفت: از من خوشبوتره

به پروانه گفتم : عشق چيست؟ گفت: از من زيباتره

به شمع گفتم : عشق چيست؟ گفت: از من سوزنده تر

به عشق گفتم تو آخر چه هستي؟ گفت: نگاهي بيش نيستم

قلب بي تابي دوباره عابر شبهاي توست
موج سرگردان چشمي عاشق درياي توست
پشت رويايي ترين افکار معصومانه اش
انعکاسي از غروب خسته ي غمهاي توست
لحظه لحظه مي شکافد قلب اين ايينه را
ان چه مي بيند خطوط مبهم سيماي توست
عکس خفته! با من از فردا نمي گويي سخن
چشم هاي منتظر دلواپس فرداي توست
مثل هر شب مي روم تا مرز تاريک جنون
کاش مي ديدي که اين عابر همان مجنون توست

کاش مي شد قلب ها آباد بود !
کينه و غمها به دست باد بود !

کاش مي شد دل فراموشي نداشت !
نم نم باران هم آغوشي نداشت !

کاش مي شد کاش هاي زندگي !
گم شوند پشت نقاب بندگي !

کاش مي شد کاش ها مهمان شوند !
در ميان غصه ها پنهان شوند !

کاش مي شد آسمان غم گين نبود !
رد پاي قهر و کين رنگين نبود !

کاش مي شد روي خط زندگي !
با تو باشم تا نهايت سادگي

رنگ نگات از اولم خيلي منو تکون نداد

دستاي عاشقت به من حس خوش جنون نداد

به هر کي گفتم که شايد يه روزي مال من بشي

روي خوشي به من و انتخاب من نشون نداد

درست مث تقويمي که عوض مي شه سر بهار

از ته دل دارم مي گم خوب شد گذاشتمت کنار

ازاولم ديده بودم تو چشم تو وفا نبود

همش با ديگرون بودي حو اس تو به ما نبود

بي هوا هر وقت اومدم ازراه دور ببينمت

ديدم که لبخنداي تو هيچ کدومش به جا نبود

خيال نکن بدون تو سر به بيابون مي زارم

تو صحرا آواره مي شم پاي جاي مجنون مي زارم

فکر نکني که تو بري روز و شبم يکي مي شه

از غم تو ترانه هاي تلخ و گريون مي زارم

از اولم محبتام تو قلب تو اثر نداشت

نصيحتام هيچ کدومش روي کارات ثمر نداشت

فهميده بودم که ديگه ارزش موندن نداري

بريدن از تو بردنه اصن واسم ضرر نداشت

قولا و وعده هاي تو يه طبل پوچ و خالي بود

دوست دارم گقتن تو هيچي نداشت پوشالي بود

شبي که سنگامو باهات واکندم و گفتم برو

تازه ديدم نخواستنت يه انتخاب عالي بود

خدارو شکر که قلب من اون دل سنگتو شناخت

خوب شد که قلب عاشقم هستيشو پيش تو نباخت

من تازه فهميدم بايد تو جاده هاي زندگي

قصر بلور و رويارو با عاشق حقيقي ساخت

با چشم باز مي خوام برم پي يه سرنوشت نو

هر چي بوده تموم شده تو هم يه لطفي کن برو

اين آخرين حرف منه بهتره باورت بشه

طاقت موندن ندارم ديگه نه من ديگه نه تو

درست مث تقويمي که عوض مي شه سر بهار

از ته دل دارم مي گم خوب شد گذاشتمت کنار....

مريم حيدرزاده

دوستت دارم چون تنهاترين ستاره زندگي مني
دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني
دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني
دوستت دارم چون زيباترين لخظات زندگي مني
دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني
دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني
دوستت دارم چون به يک نگاه عشق مني

قاصدک هاي خيس

گفته بودي دلتنگي هايم را با قاصدک ها قسمت کنم تا به گوش تو برسانند.

مي گفتي قاصدکها گوش شنوا دارند غم هايت را در گوششان زمزمه کن و به باد بسپار .

من اکنون صاحب دشتي قاصدکم. اما مگر تو نمي دانستي

چه خوب ميشد آه بکشيم براي درد آدمها

چه خوب ميشد ناله کنيم براي دلشکسته ها

چه خوب ميشد چاره باشيم براي بهونه ها

چه خوب ميشد رها بشيم از قيد هر پنجره اي

چه خوب ميشد سايه باشيم براي غريبه ها

چه خوب ميشد دلامونو پيوند نديم با غصه ها

چه خوب ميشد پيکي باشيم براي فاصله ها

چه خوب ميشد دعا کنيم براي هر پرنده اي

افق را به مهموني پونه دعوت کنيم

بيا مثل پروانه هاي غريب نياز

بار خدايا :

من گمشده ي درياي متلاطم روزگارم و تو بزرگواري !

و در يک کلام ...

محتاج توام...

من از نهايت تاريکي

اگر به خانه ي من آمدي

براي من اي مهربان چراغ بياور

و يک دريچه که از آن

به ازدهام کوچه ي خوشبختي بنگرم !

تا که بوديم نبوديم کشت ما را غم بي همنفسي

حال که رفتيم همه يار شدند خفتيم همه بيدار شدند

بوديم کسي باور نمي داشت که هستيم