کاش قانون هايمان يکدم رعايت مي شدند

اشکهاي همدلي از روي مکر است و فريب

کاش روزي چشمهامان با صداقت مي شدند

اي کاشکي بين دلهاغصه هامردانه قسمت ميشدند

که تو از پنجره عشق چه ها مي خواهي؟

صبح تا نيمه شب منتظري همه جا مي نگري

گاه با رهگذران خبر گمشده اي مي جويي

راستي گمشده ات کيست؟

نوري از روزنه فرداهاست ؟

يا خدايي است که از روز ازل پنهان است؟

خود او هم به يقين آگه نيست چون نمي داند کيست

چون ندارد خبر از خود که خداست

من گمان مي کردم دوستي4 فصلش همه آراستگيست من چه مي دانستم هيبت باد زمستاني هست

من چه مي دانستم سبزه مي پژمرد از بي آبي سبزه يخ مي زند

از سردي دي من چه مي دانستم دل هر کس دل نيست

قلبها آهن و سنگ قلبها بي خبر از عاطفه اند من چه مي دانستم

شب بر استانت بنشينم به گدايي به خدا که اين گدايي ندهم به پادشاهي

دوستت دارم و بيهوده پنهان ميکنم

خلق همه دانند و من انکار ايشان ميکنم

ديگه بسه اين شب تار تو کجايي بسه فرياد

دل ما تنگه واسه صبح ديگه بسه جنگ و بيداد

تو کجايي تا ببيني شاپرک خونه نداره

از چشاي اون پرنده باز داره بارون ميباره

تو کجايي تاببيني به جاي قطره ي بارون

ميباره تير و گلوله روي سنگ فرش خيابون

همه جا تاريک و سرد دوباره فصل خزونه

آقا جون بيا که دل هاگرفته از اين زمونه

به خدا خسته شدم از اين همه دل واپسي

اميد هر جمعه ي من کي ميشه از راه برسي

کي ميشه نور وجودت دلم بلرزونه

خاطر نديدن تو منو هي مي ترسونه

نکنه يه وقت نياي خاک منو بغل کنه

صد بار عهدتو خوندم خدا زندم مي کنه

شايدم هزار نفر عهدتو هر روز بخونن

آخرش چند نفرن به پاي اين عهد بمونن

توچهل روز نمي خواي تو چهل يار مي خواي

اگه يار پيدا بشه همين روزا با اسب مي آي

زبانم در دهان باز بسته است

در تنگ قفس باز است و افسوس

که بال مرغ آوازم شکسته است

غمي در استخوانم مي گدازد

خيال ناشناسي آشنا رنگ

گهي مي سوزدم گه مي نوازد

نهان در سينه مي جوشد شب و روز

چنان مارگرفتاري که ريزد

شرنگ خشمش از نيش جگر سوز

که همچون گريه مي گيرد گلويم

غمي آشفته دردي گريه آلود

نمي دانم چه مي خواهم بگويم

بگذار طنين صدايت در خلوتکده ي شبهايم تنها آهنگ بودن تو باشد

چقدر سخت است که منتظر کسي باشي که فکر امدن نيست...

مهمان عزيزي باشي که فانوس خانه اش روشن نيست...

چقدر سخت است ادم را از ارزوهايش دور کنند و او را به مسير نا خواسته اي مجبور کنند...

چقدر سخت است نوشته هايت را نخوانده خاک کنند و اسمت را از خاطره ها پاک کنند...

چقدر دردناک است که احساست را پوچ پندارند.

مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني

مي رسد روزي که تنها در کنار عکس من

نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني

يادمان باشد سر سجاده عشق

يادمان باشيد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم

وقتي که ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم

وقتي که ديگر رفت من به انتظار آمدنش نشستم

وقتي که ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم وقتي که او تمام کرد من شروع کردم

وقتي او تمام شد... من آغاز شدم و

من مي دانم مي دانم روزي از کوچه دل تنگي هايم گذر خواهي کرد

من آن روز کوچه را با اشک هايم آب خواهم داد

تا بوي خوش آمدن يار همه را با خير کند و

به انتظار ديرينه من پايان دهد و

من تو را عشقت را حتي دوست نداشتن هايت