خسته ام از آرزوها، آرزوهاى شعارى

شوق پرواز مجازى، بال هاى استعارى

لحظه هاى کاغذى را روز و شب تکرار کردن

خاطرات بايگانى، زندگى هاى ادارى

آفتاب زرد وغمگين، پله هاى رو به پايين

سقف هاى سرد و سنگين، آسمان هاى اجارى

عصر جدول هاى خالى، پارک هاى اين حوالى

پرسه هاى بى خيالى، نيمکت هاى خمارى

رونوشت روزها را روى هم سنجاق کردم:

شنبه هاى بى پناهى، جمعه هاى بى قرارى

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزى، باد خواهد برد بارى

روى ميز خالى من، صفحه باز حوادث

درستون تسليت ها، نامى از مايادگارى

مي دمد در سينه ام توفان آه از شش طرف
باز مي گردد مگر بسته ست راه از شش طرف
هر طرف رو مي کنم تير و سنان و نيزه است
هر طرف سر مي زنم چاه است ، چاه از شش طرف
سد راهم مي شود توفان سرخ از چار سو
بر زمينم مي زند ابري سياه از شش طرف
آسمان هم شال غم دارد به سر در سوگ دوست
گريه دارد هاله ي اندوه ماه از شش طرف…

پيچيد چو عطر گل در شهر هياهويت
در باد سواري هست ، آوازه ي ياري هست
محراب دعاي ما شد قبله ي ابرويت
اي دوست کجايي تو؟ داغيم براي تو
بگذار به رقص آييم با دف دف هوهويت
ديروز اگر بگذشت بگذار که بگذاريم
امروز به پاي خم ، سر بر سر زانويت

غزلمثنوي هاي گيسويت اما
مرا آشنا با شب راز مي کرد
که بود او که مي سوخت هر شب خودش را ؟
سحر زندگي باز آغاز مي کرد

ميوه هاي کفر سر زد از درخت دين ما
بت شکن مردي نمي آيد ز هند و چين ما
در سماع مي کشان مستي چنين مي خواند دوش
باده نوشي اولين شرط است در آيين ما
نيمه شب دست دعا بر آسمان برداشتيم
پس چرا از خاک بالاتر نرفت آمين ما؟…

بيا بيا به وسعت وجود
ز هست و نيست ها دگر چه سود
مرا ببخش همسفر ! ببخش
حکايت سفر چنين نبود
کجاست آن درخت آن بلند
کجاست آن جزيره ي کبود
بسوز با تمامت يقين
که هر چه هست آتش است و دود
در رها شدن ز خود کجاست؟
در برون شدن در ورود
قيام کن قيام کن قيام
سجود کن سجود کن سجود
بهار آمده پر از نشاط
پر از شکوفه و پر از سرود
به مهر و عشق باز هم سلام
به اعتقاد باز هم درود

نيزه را سرور من ! بستر راحت کردي

به لب تشنه ات آن روز اشارت مي کرد

عقل مي خواست بماني به حرم اما عشق

آيه هايي ست که بر نيزه تلاوت کردي...

اگر در شب غم تبسم نکردم

چو پاييز طي شد بهاران عمرم

بجز با دل خود تکلم نکردم ...

مگر سالها خدمت خم نکردم؟

درخت ها از برگ خسته ميشوند پاييز بهانه است

روزي که عشق وارد خانه قلبم شد او را نشناختم
مدتي طول کشيد تا با او آشنا شدم
از اوخوشم آمده بود
خواستم به او بگويم براي هميشه در خانه قلب من بمان
اما قبل از اين که من به او بگويم به من گفت آمده ام براي هميشه.

شمع نگاهي به خود انداخت سالها سوخته بود و اکنون جز ساقه اي نازک و نخي سوخته

چيزي از او باقي نمانده بود فکر کرد که در اين سالها هيچ کس نبوده که او را دوست داشته

باشد نگاهش به زير پايش افتاد پروانه اي با بالهاي سوخته در کنارش مرده بود...!!

قدري تحمل کن ٬ هنوز مانده به اين که عاشق ترين شوم.

من نذر کرده ام که اگر روزي عاشق ترين شوم ٬ در کنار پنجره نگاهت بايستم و با پيراهن آبي

به رکوع روم...!!

و وقتي که بر مي خيزم ٬ لبريز شوم از وجود تو .

پس بيا اي گمشده من ٬ مگر نمي بيني که عاشق ترينم؟!!

هيچ چيز سخت تر از انتظار نيست ان هم انتظار براي لحظه اي که کسي که دوستش داري صدايت کند و به تو

بفهماندکه دوستت دارد اما هر چقدر هم که انتظار سخت باشد به ان لحظه زيبا مي ارزد پس انتظار مي کشم

تا ان لحظه زيبا نصيبم شود حتي اگر انتظارم بي حاصل باشد !!!