در قفس جان دادمو صياد آزادم نکرد

خوردن غصه چنان از زندگي سيرم نمود

آرزوي مرگ کردم مرگ هم يادي نکرد

ازکبوترپرسيدم زندگي چيست ؟پرهايش راتکان دادو رفت

از انسان پرسيدم زندگي چيست؟

اولش عشق بعد مردن است

سکوتم را به باران هديه کردم

تمام زندگي را گريه کردم

نبودي در فراق شانه هايت

به هر خاکي رسيدم تکيه کردم

از برم رفت ولي هيچ فراموش نشد

آتشي در دلم افروخت که خاموش نشد

غير دل سوز من و دوست در انديشه ي غير

اين چه رسميست خدايا که فراموش نشد

رفته بودي و من در فراقت فانوس به دست بر ساحل

زمستان سپيد که از وراي تپه هاي برفي هويدا بود خيره

به حرارت نگاهي که دستهاي يخ زده ي روزگار را به

انتهاي آبيم را يک نفر دزديد و رفت

يک نفر از رده پاي مانده ام ترسيد و رفت

تا به ان دم هيچ کس تنهاييم باور نداشت

يک نفر با يک نظر تنهاييم فهميد و رفت

کس لبان تلخ من را لحظه اي خندان نديد

يک نفر از خشکي چشمان من گرييد و رفت

خواب بودم خواب هايم آبي آبي شدند

انتهاي آبيم رايک نفر دزديد و رفت

مسافر خسته ي من

بار سفر رو بسته بود

تو خلوت آيينه ها

به انتظار نشسته بود

مي خواست که از اين جا بره

اما نمي دونست کجا؟

دلش پر از گلايه بود

اما نمي دونست چرا ؟

دفتر خاطراتشو

رو طاقچه جا گذاشت و رفت

عکساي يادگاريشو

براي ماگذ اشت و رفت

دل که به جاده مي سپرد

کسي اونو صدا نکرد

نگاه عاشقونه اي

براي اون روا نکرد

حالا ديگه تو غربتش

پرنده پر نمي زنه

ضبا کوله بار خستگي

تو جاده هاي خاطره

مسافر خسته ي من

يه عمره که مسافره

يادته به من مي گفتي سرتو بذار رو شونم

ديگه کسي نفهمه راز دل ديوونم

رفتي و من غرق خونم

يادته به هم مي گفتيم نگاه نکن به مهتاب

من نمي خوام ببينه سياهي اون چشات

گفتي به من مي خوامت عاشقونه

تو نيستي و ببيني دستام سرده سرده

تو نيستي و ببيني که خنده هام خيلي وقته مرده