به رسم عادت پروانگي هامان ...

براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت ...

دعا کردم

وقتي در آشيان کوچک قلبم آرميدي ...

تا ابد ميزبانت شدم ...

اما افسوس !

تو بي توجه به من پرواز کردي ...

و آشيانه را ويران ساختي ...

کاش !

هرگز طلوع خوش با تو بودن را نمي ديدم ...

که حال در غروب تو ...

کام تلخ انتظار باشم ...

و اين شب فراق ...

چه طولانيست ...

ميگن آدم بايد براي رسيدن به عشقش

از همه ي دنياش بگذره

اما تو که همه ي دنياي مني

چطور مي تونم از تو بگذرم ؟؟؟

 ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد !

و بعد از رفتنت ، رسم نوازش در غمي خاکستري گم شد .!

و بعد از رفتن تو ، آسمان چشمهايم خيس باران بود .!

کسي از پشت قاب پنجره ، آرام و زيبا گفت :

تو هم در پاسخ اين بي وفايي ها بگو :

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم ....

بگذار زندگي را در چشمان تو جستجو کنم

و در لحظه هاي با تو بودن

خون منجمد شده ام را

طراوتي دوباره بخشم

و با دستان لرزانم ، گيسوانت را به شبنم بسپارم

بر تو سجده کنم تا

از گناه عشق رهايي يابم

و لحظات با تو بودن را

در زمان بي تو بودن بياد آورم

و بگويم ...

دوستت دارم ...!

شايد خطا کردم ...

و تو بي آنکه فکر غربت چشمان من باشي ...

نمي دانم چرا ؟

تا کي ؟

براي چه ؟

گفتمش بي تو چه ميبايد کرد ؟

عکس رخساره ي ماهش را داد ..

گفتمش همدم شبهايم کو ؟تاري اززلف سياهش راداد ..

وقت رفتن همه روميبوسيد به من ازدور نگاهش راداد ..

يادگاري به همه داد و به من... انتظار سرراهش را داد ..!!

ديگر آرام شده‌ام...ديگر باور کرده‌ام...

نمي‌گردم...ديگر نمي‌گويم نرو...

مني که حتي به يک نوازش راضي بودم...

ديگر چيزي نمي‌گويم و ساکت مي‌مانم...فقط

حيف از دل عاشق و بغض خفه‌کننده و نم‌نم اشکم...برو...

من مي‌مانم و دلم و بغض و نم‌نم اشک...

اين شعرها ديگر براي هيچکس نيست

نه در دلم انگار جاي هيچکس نيست

آنقدر تنهايم که حتي دردهايم

ديگر شبيه دردهاي هيچکس نيست

حتي نفسهاي مرا از من گرفتند

من مرده ام در من هواي هيچکس نيست

دنياي مرموزي ست ما بايد بدانيم

که هيچکس اينجا براي هيچکس نيست

بايد خدا هم با خودش روراست باشد

وقتي که مي داند خداي هيچکس نيست

من ميروم هر چند مي دانم که ديگر

پشت سرم حتي دعاي هيچکس نيست

تو گفتي برات مي مونم ...

من به دستاي نگاهت دل خود رو مي سپارم
هستيم يه قلب پاکه که برات هديه ميارم

واسه ما فرقي نداره که چقدر فاصله داريم
هر جاي دنيا که باشيم واسه هم پر در مياريم

ميدونم با گوش جونت ميشنوي ترانه هامو
ميون اين همه فرياد ميشناسي رنگ صدامو

دل من قد يه دريا اما واسه تو يه برکه
تو برام آب حياتي بي تو بودن مثل مرگه

توي آسمون رويام تو پري شهر نوري
تو عزيزترين ستاره از يه کهکشون دوري

تو برام رنگ خيالي توي بيرحمي دنيا
مثل آسمون رويا آبي قشنگ دريا

براي عشق قبول کن ولي غرورت را از دست نده
براي عشق گريه کن ولي به کسي نگو.
براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه.
براي عشق پيمان ببند ولي پيما ن نشکن.
براي عشق جون خودتو را بده ولي جون کسي را نگير.
براي عشق وصال کن ولي فرار نکن .
براي عشق زندگي کن.