مدينه پر بود از سني هايي متعصب و نامردماني از جنس سنگ

مدينه شهري بود در ظاهر مسلمان

مدينه پر بود از همان مردمان کوفه که علي (ع) را تنها گذاشتند

تا به حال به غريبي فاطمه (س)فکر کرده اي؟

تا به حال فکر کردي فاطمه (س) که بوده؟

آري او دختر بزرگوار پيامبر بزرگ مسلمانان بود!

اهل مدينه که بودند؟ صحابه پيامبر

پيامبر چه وصيت کرد؟ فاطمه پاره تن من است هرکس که او را بيازارد مرا آزرده.

پس کوبيدن در به پهلوي فاطمه؟؟؟

پس بي احترامي به دختر پيامبر؟؟؟

پس به خاکسپاري شبانه مادر؟؟

چه کسي بايد پاسخ دهد؟

چرا بايد قبر حضرت فاطمه گم باشد؟؟؟

روزها در زير آفتاب سوزان در جستجوي قبر مادر همه جا را ميگشتم اما اما اما...

افسوس ميخوردم اشک در چشمانم جمع شده بود اما گريه ام نميگرفت

دلم لبريز از عقده شده بود

دلم ميخواست زار زار بگريم

بغض سنگيني گلويم را گرفته بود

اين بغض طولاني شده بود و کهنه

گريه ام نگرفت اشک نريختم حتي يک قطره حتي يک لحظه

نميدانم شايد من سنگ دل شدم شايد من از زيادي گناهان دلم سياه شده شايد...

و هزار شايد ديگر.

در مدينه معناي واقعي غريبي را يافتم.

اما فقط در حسرت ديدار مهدي صاحب الزمانم

زيرا ميگويند:او تنها کسي است که جاي قبر مادر را ميداند!!!

هنوز هم همان بغض غريب گلويم را گرفته اين بغض کي و کجا ميشکند نميدانم؟

يا فاطمه من عقده دل وا نکردم گشتم ولي قبر تو را پيدا نکردم

متاسفم براي تمامي سني مذهب ها زيرا طرفدار کساني شدند که اهل بيت را آزردند.

به نام خداي علي (ع)

گفتم علي باز يادم آمد به مدينه به شهر غريبي به شهر غربت اهل بيت به شهري پر از مسلمان دروغين به کسانيکه اي کاش مسلمان نبودند...

سکوت... سکوت... روزي مثل روزهاي ديگر اکثر مردم مدينه در مسجد النبي براي نماز ظهر جمع شدند من هم حضور داشتم طبق معمول نماز را خواندند و رفتند...

سکوت... سکوت... ساعتي بعد دوباره گرد هم آمدند براي نماز عصر ...

سکوت... سکوت... باز براي نماز مغرب جمع شدند نماز اقامه شد...

و نماز عشا و باز سکوت باز سکوت همان سکوت تلخ هميشگي...

اين بود کل ماجرا.

ميدانيد اين روز چه روزي بود؟

اين روز بزرگترين روز در تاريخ اسلام و مسلمانان بود يعني ...

مبعث روزي که پيامبر رحمت و عطوفت به پيامبري رسيد.

و در اين روز در شهر مدينه ودر مسجد پيامبر اکرم هيچ خبري نبود...

نه شادي نه جشن همه چيز مثل هميشه گذشت.

اين است دين اهل سنت!!!

آيا نام اهل سنت براي مذهب تسنن نام خوبي است؟

به نظر من اهل سنت واقعي پيامبر ،ما شيعه ها هستيم.

انشا الله با ظهور ولي امر شيعيان عدل واقعي در جهان پديدار شود.

به اميد ظهورش.

يا علي.

والشمس که بي روي تو من حيرانم

والفجر که بي وصل تو در بحرانم

والليل که بي موي تو روزم تاريک

والعصر که بي عشق تو در خسرانم

يا حق گفتم به پايان رسيد به آخرين ساعات روز تولد مهدي صاحب الزمان وارد شديم

امروز يکي از بهترين روزهاي خدا بود

اللهم عجل لوليک الفرج

لحظه اي نيست که دل در هوس روي تو نيست

کشته بي سپر ناوک ابروي تو نيست

دل که از محبس اغيار به در برده وجود

نيست يک دم که پي سلسله موي تو نيست

آب حيوان که ز سرچشمه چشمت جاريست

کس ندانست که جز جاري در جوي تو نيست

مدعي جام مي از دست هر آلوده گرفت

هر دلي مشتري باده گيسوي تو نيست

زنده اي کز دم عيساي تو هشيار نگشت

مرده چون مرده آن غمزه جادوي تو نيست

تير مژگان تو نازم که به محراب نگاه

مقصدي جز دل من هيچ فراسوي تو نيست

نه که با مهر خدا مهر زدي لوح دلم

در کتاب دل من جز خط ياهوي تو نيست

کي زند پرسه به بام دگران مرغک جان

کين سرم جز به هواي سر زانوي تو نيست

مژده وصل بده خود به دم قد قامت

که قيامت به جز آن قامت دلجوي تو نيست

پيام

من اين پيام را

براي شما در اينترنت مي فرستم :

مولاي من ، سلام !

اگر قرار شد که بياييد

کافي ست شماره هاي دوازده رقمي مان را

همراه داشته باشيد.

و يادتان باشد

که ما فقط

تا ساعت ده شب بيداريم .

آقاي من مولاي من تو رو خدا نکند بي خبر بيايي!

مـا مـنـتـظــران دولـت اميــديـم

در آمــدن بـهــار بي تــرديـديـم

با مـاه و ستــاره دل نگيــرد آرام

ما چشم به راه قامت خورشيديم

کدام نقطه ي اين خاک زير پاي تو نيست

کدام پاره ي خورشيد آشناي تو نيست

بگو کدام نسيم شکفته در وادي است

که ذهنش آينه بنداني از صفاي تو نيست

کدام جاده ، بگو ، مي رساندم تا تو

کدام سوي افق را نشان جاي تو نيست

منم که گمشده ام اي عزيز پيدايم

منم که هر نفسم گريه اي براي تو نيست

اميد شيعه ! چرا از سفر نمي آيي

که زخم کهنه ي ما را به جز دواي تو نيست

زمين به ماتم غيرت نشسته است آقا

چرا به بام جهان بيرق لواي تو نيست

در انتظار تو اين جان به تنگ آمده است

بيا بيا که به سرها به جز هواي تو نيست

صداي بال ملايک ز دور مي آيد

مسافري مگر از شهر نور مي آيد؟!

دوباره عطر مناجات با فضا آميخت

مگر که موسي عمران ز طور مي آيد؟!

ستاره اي شبي از آسمان فرود آمد

و مژده داد که: صبح ظهور مي آيد

چقدر شانه غم بار شهر حوصله کرد

به شوق آنکه پگاه سرور مي آيد

به زخم هاي شقايق قسم، هنوز از باغ

شميم سبز بهار حضور مي آيد

مگر پگاه ظهور سپيده نزديک است؟

صداي پاي سواري ز دور مي آيد؟

شبي نشستم و گفتم دو خط دعا بنويسم

دعا به نيت دفع قضا بلا بنويسم

ز همدلان سفر کرده ام سراغ بگيرم

به کوچه کو چه ي زلف تو نامه ها بنويسم

دعا و شکوه به هم تاب خورد و من متحير

کدام را ننويسم ..کدام را بنويسم

هر آنچه را که نوشتم مچاله کردم و گفتم:

قلم دوباره بگيرم از ابتدا بنويسم

دو قطره خون زلبت در دوات تشنه ام افتاد

که من به ياد شهيدان کربلا بنويسم

صداي پاي قلم را شنيد کاغذ و گفتم:

قلم به ليقه گذارم که بي صدا بنويسم

تو بي نشاني و کاغذ در انتظار رسيدن

که من نشاني کو ي تورا کجا بنويسم

تو خود نشاني محضي تو خود دعاي مجسم

براي چون تو عزيزي چرا....چرا بنويسم

دهيد مژده به ياران که يار مي آيد

قرار گيتي چشم انتظار مي آيد

کليد صبح به دست و سرود عشق به لب

ز انتهاي شب آن شهسوار مي آيد

ز تنگناي خيالم گذشته است و کنون

به پهندشت دلم آشکار مي آيد

طلسم کين به سرانگشت مهر مي شکند

بشير دوستي پايدار مي آيد

سخاي اوست که از چشمه زار مي جوشد

شميم اوست که از لاله زار مي آيد

به جلوه اي که از او ديده آفتاب، چنين

به جيب برده سر و شرمسار مي آيد

جهان براي تماشا به پاي مي خيزد

به پايبوسي او روزگار مي آيد

دريغ! کز غم خوبان گرفته است دلش

چو لاله ملتهب و داغدار مي آيد

دل را پر از طراوت عطر حضور کن

اقا تو را به حضرت زهرا ظهور کن

آخر کجايي اي گل شب بوي فاطمه

برگرد و شهر را پر از امواج نور کن

شبهاي جمعه ياد تو بيداد ميکند

آدينه اي ز کوچه ي دنيا عبور کن

آقا چقدر فاصله ، اندوه ، انتظار

فکري براي اين سفر راه دور کن

زين کن سمند حادثه را تک سوار عشق

جان را پر از شراره ي غوغا و شور کن

آقا چقدر ضجه زنيم و دعا کنيم

يا بازگرد يا دل ما را صبور کن

دل به تو دادم به همين سادگي

تا شوم آدم به همين سادگي

آه ، هواي غم ديدار تو

داد به بادم به همين سادگي

غرق نگاه تو شدم زندگي

رفت ز يادم به همين سادگي

هر چه بلا بر سرم آمد ، به بد

لب نگشادم به همين سادگي

با تو که هستم به تو دل بستم و

اين همه شادم به همين سادگي

مي رسم از راه ، همين روزها

شب به مرادم به همين سادگي

اين دلي بي صاحب خود را، به خود

باز نهادم به همين سادگي

مي روم از خود به خدا مي رسي ؟

جمعه به دادم به همين سادگي

آفتاب

از جبين پاک تو طلوع مي کند

در قضاي پاک چشم روشنت

محو مي شود غروب مي کند

ايستاده اي بلند

روشنان ماهتاب را نظاره مي کني

با تو آسمان تولدي دوباره يافت

پيشواي کاروان عشق !

کاروان حماسه مي سرايد :

انتظار سهم ماست

اعتراض نيز

منجيا , يقين تو نيز منتظر

چشم بر اشاره خدا نشسته اي !

يک چيز ميان ماست

پشت آن چيز که تا خداست

با فرشته ها به گفتگو نشسته اي