به نام خدا
از اول سال 97 شروع شد.. جنگ را میگویم پسرم ، حیدر جان
دوست دارم از حال و هوای این روزهای جنگ اقتصادی برایت بنویسم تا چهل سال بعد وقتی آبها از آسیاب افتاد جای شهید و جلاد را با هم عوض نکنند..
پسرم این نامه رنج نامه ی مردم این دیار است.. ایران ، کشوری که هشت سال با دست خالی جلوی دشمنان خارجی ایستاد ولی اینروزها همان ملت...
دستمان خالی بود ، دلمان خون بود اما روحیه ی مبارزه داشتیم ، این روزها دولتی که با نام صلح! با نام رونق اقتصادی ، با نام تدبیر و امید روی کار آمد و رای از مردم بیگناه و ساده ی ایران گرفت بیش از پیش ضعیف و ناتوان شده ، نمیخواستم بنویسم اما صندوق بین‌المللی پول ساعاتی پیش در جدیدترین گزارش چشم انداز اقتصادی جهان اعلام کرد رشد اقتصادی ایران در سال 2018 به منفی 1.3 درصد کاهش و نرخ بیکاری به 12.8 درصد افزایش و نرخ تورم به 29.6 درصد افزایش می‌یابد.
آه فرزندم ، تاریخ پر است از خیانت یا اظهار ضعف سیاستمداران و دولتمردان یا پادشاهان ؛ این روزهای سخت ایران عزیز را از چشم همان کسانی میبینم که سالهای پیشین در هر لباسی بوده اند خدمت نکرده اند... گذشته ای پر از ابهام دارند و این روزها ژست قهرمان به خود میگیرند که مثلا کشور را از جنگ نجات داده اند.. این روزها مردم حس میکنند تماشاچی اند.. تماشای یک غول وحشی که اوضاع اقتصادی کشور را هدف قرار داده و عده ای از داخل خودمان به این غول کمک میکنند ، هرچه ....  ناتمام